Praktyczny poradnik do egzaminu WPA

Uzyskanie pozwolenia na broń palną w Polsce wymaga przejścia przez szereg formalności, z których kluczowym etapem jest egzamin państwowy organizowany przez WPA (Wydział Postępowań Administracyjnych Policji), potocznie określany, jako egzamin WPA. To właśnie ten test na pozwolenie na broń sprawdza naszą wiedzę teoretyczną z zakresu przepisów prawa oraz praktyczne umiejętności bezpiecznego posługiwania się bronią palną. Niezależnie od tego, czy starasz się o broń sportową, myśliwską, do ochrony osobistej czy kolekcjonerską – odpowiednie przygotowanie do egzaminu znacząco zwiększy Twoje szanse na sukces. Poniższy poradnik kompleksowo omówi rodzaje pozwoleń na broń i związane z nimi wymagania, szczegółowo opisze przebieg części teoretycznej egzaminu WPA, podpowie jak się przygotować oraz wyjaśni obowiązujące procedury krok po kroku. Na końcu znajdziesz FAQ z odpowiedziami na najczęstsze pytania, które zmotywuje Cię do podjęcia kolejnych kroków. Zapraszamy do lektury – z nami lepiej zrozumiesz cały proces i pewniej podejdziesz do egzaminu!

Rodzaje pozwoleń na broń i wymogi formalne

Zanim przejdziemy do samego egzaminu, warto krótko omówić podstawowe rodzaje pozwoleń na broń palną w Polsce oraz wymagania stawiane kandydatom. Prawo rozróżnia kilka celów, w jakich można uzyskać pozwolenie, a każdy z nich wiąże się z nieco inną ścieżką formalną i ważną przyczyną, jaką musimy wykazać we wniosku. Poniżej przedstawiamy najpopularniejsze kategorie pozwoleń na broń:

Pozwolenie na broń do celów sportowych

Pozwolenie sportowe jest przeznaczone dla osób, które chcą posiadać broń palną w ramach uprawiania strzelectwa sportowego (np. udział w zawodach). Wymagania formalne obejmują przede wszystkim przynależność do klubu strzeleckiego oraz posiadanie odpowiednich kwalifikacji sportowych. W praktyce oznacza to konieczność zdania egzaminu na patent strzelecki Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego (PZSS) i uzyskania licencji sportowej PZSS, która potwierdza nasze umiejętności i aktywność sportową. Takie dokumenty stanowią ważną przyczynę we wniosku – przepisy wprost wskazują, że udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu strzeleckim oraz posiadanie patentu i licencji są podstawą do wydania pozwolenia sportowego.

Dobra wiadomość dla aktywnych sportowców jest taka, że osoby legitymujące się ważną licencją PZSS są zwolnione z egzaminu policyjnego w zakresie broni sportowej. Ustawa przewiduje, że jeśli wcześniej potwierdziliśmy swoje kwalifikacje sportowe (zdając patent i działając w klubie), nie musimy ponownie zdawać egzaminu przed WPA dla tego rodzaju broni. W praktyce oznacza to, że składając wniosek o pozwolenie sportowe z dołączonym patentem i licencją, egzamin zostanie nam darowany, a postępowanie administracyjne ograniczy się do sprawdzenia reszty wymogów (badania lekarskie, psychologiczne, itp.).

Pozwolenie na broń do celów kolekcjonerskich

Pozwolenie kolekcjonerskie dedykowane jest pasjonatom broni palnej, którzy chcą gromadzić egzemplarze w celach kolekcjonerskich i historycznych. Wymogiem formalnym jest tutaj przynależność do stowarzyszenia o charakterze kolekcjonerskim. Należy zatem zostać członkiem klubu lub stowarzyszenia kolekcjonerów broni, co potwierdzi nasze poważne zamiary i zapewni ważną przyczynę do posiadania broni kolekcjonerskiej. W przeciwieństwie do celu sportowego, nie ma konieczności zdobywania patentu czy licencji – kluczowe jest samo członkostwo oraz często aktywny udział w działalności kolekcjonerskiej (np. wystawy, prelekcje).

Kandydaci na pozwolenie kolekcjonerskie zasadniczo muszą zdać egzamin WPA, podobnie jak pozostali. Nie istnieje odrębny „zwolniony” tryb dla kolekcjonerów, ponieważ wcześniej nie przechodzą oni analogicznych egzaminów jak sportowcy czy myśliwi. Dlatego przygotowując się do pozwolenia kolekcjonerskiego, należy nastawić się na konieczność podejścia do testu na pozwolenie na broń w WPA – obejmującego zarówno teorię, jak i praktykę. Oczywiście, jeśli ktoś jest jednocześnie np. myśliwym lub ma patent strzelecki, to może skorzystać ze zwolnień dla tych grup, ale w zakresie kolekcjonerskim brak jest automatycznego zwolnienia z egzaminu.

Pozwolenie na broń do ochrony osobistej (osób i mienia)

Pozwolenie na broń do ochrony osobistej, ochrony osób i mienia jest najbardziej restrykcyjną i najtrudniejszą do uzyskania kategorią. Przeznaczone jest dla osób, które potrzebują broni palnej do samoobrony lub ochrony innych osób czy wartości materialnych. Warunkiem uzyskania jest wykazanie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia. Innymi słowy, musimy przekonać Policję, że znajdujemy się w sytuacji wyjątkowego niebezpieczeństwa (np. zagrożenie ze strony przestępców, bardzo niebezpieczna praca, itp.). Dodatkowo, przepisy przewidują tę kategorię także dla funkcjonariuszy służb mundurowych oraz żołnierzy, którzy chcą posiadać broń prywatnie w celu wzmocnienia potencjału obronnego kraju – dotyczy to jednak osób już mających dostęp do broni służbowej.

Wszystkie osoby cywilne ubiegające się o pozwolenie do ochrony osobistej muszą zdać egzamin w WPA. Nie ma tu zwolnień (chyba że kandydat akurat jest np. czynnym policjantem lub żołnierzem – wtedy z racji funkcji może być zwolniony z egzaminu praktycznego, co omówimy dalej). Egzamin obejmuje ten sam materiał teoretyczny (ustawa, przepisy) oraz praktyczny (bezpieczne posługiwanie się bronią krótką, strzelanie) co w innych celach. Należy pamiętać, że samo zdanie egzaminu nie gwarantuje pozwolenia – kluczowe jest udowodnienie wspomnianego zagrożenia. Warto jednak świetnie się przygotować, bo zdany egzamin to warunek konieczny uzyskania decyzji pozytywnej.

Pozwolenie na broń do celów łowieckich (myśliwskie)

Pozwolenie myśliwskie przeznaczone jest dla osób chcących używać broni w celach łowieckich. Procedura uzyskania różni się nieco od pozwoleń sportowych czy kolekcjonerskich, ponieważ najpierw należy zdobyć uprawnienia myśliwskie. Ważnym wymogiem jest więc przynależność do Polskiego Związku Łowieckiego (PZŁ) oraz posiadanie uprawnień do wykonywania polowania. W praktyce trzeba odbyć staż w kole łowieckim, zaliczyć szkolenie i zdać państwowy egzamin łowiecki (organizowany przez PZŁ). Dopiero z dokumentem potwierdzającym uprawnienia myśliwego można wystąpić do WPA o wydanie pozwolenia na broń myśliwską.

Podobnie jak w przypadku sportowców, czynni myśliwi są zwolnieni z egzaminu WPA w zakresie broni myśliwskiej. Ustawa uznaje, że zdany egzamin łowiecki już potwierdził naszą znajomość przepisów i praktyczne umiejętności w posługiwaniu się bronią myśliwską, więc ponowny egzamin policyjny nie jest wymagany. Oznacza to, że jeśli posiadasz legitymację PZŁ i zdałeś egzamin na myśliwego, składając wniosek o pozwolenie łowieckie nie będziesz wzywany na egzamin w WPA – cała procedura ograniczy się do formalnej decyzji i rejestracji broni.

Warto podkreślić, że zwolnienie to dotyczy zakresu broni myśliwskiej – jeśli myśliwy chciałby uzyskać inny rodzaj pozwolenia (np. sportowe lub do ochrony osobistej), egzamin musiałby zdawać, bo uprawnienia łowieckie obejmują tylko broń myśliwską.

Inne rodzaje pozwoleń (szkoleniowe, pamiątkowe, rekonstrukcyjne)

Poza wyżej wymienionymi, prawo przewiduje także kilka innych, bardziej specyficznych celów posiadania broni:

• Pozwolenie do celów szkoleniowych. Dotyczy osób, które chcą posiadać broń jako narzędzie do prowadzenia szkoleń strzeleckich (np. instruktorzy strzelectwa prowadzący działalność gospodarczą). Wymogiem jest posiadanie odpowiednich uprawnień instruktorskich oraz zarejestrowana działalność szkoleniowa. Egzamin WPA jest co do zasady wymagany, choć często instruktorami są byli funkcjonariusze czy żołnierze – tacy kandydaci mogą być zwolnieni z egzaminu z racji bycia funkcjonariuszem (o czym niżej).
• Pozwolenie do celów pamiątkowych. Umożliwia zachowanie broni palnej otrzymanej np. w spadku lub jako honorowa nagroda. Warunkiem jest udokumentowanie nabycia broni w drodze spadku, darowizny lub wyróżnienia. Osoba ubiegająca się o pozwolenie pamiątkowe także musi zdać egzamin, ponieważ nie ma „innej drogi” zdobycia kwalifikacji (chyba że posiada już jakieś pozwolenie wcześniej).
• Pozwolenie do celów rekonstrukcji historycznych. Przeznaczone dla aktywnych rekonstruktorów odtwarzających wydarzenia historyczne. Wymagane jest członkostwo w stowarzyszeniu zajmującym się rekonstrukcjami i potwierdzona czynna działalność w tym zakresie. Egzamin WPA jest wymagany, aby upewnić się, że rekonstruktor potrafi bezpiecznie obchodzić się z bronią wykorzystywaną podczas inscenizacji.

Na marginesie można dodać, że istnieje także instytucja dopuszczenia do posiadania broni – dotyczy np. pracowników ochrony, którzy używają broni służbowej (nie swojej). Tam również obowiązuje egzamin, ale to odrębny temat niezwiązany z uzyskaniem prywatnego pozwolenia.

Jak widać, rodzaj pozwolenia determinuje wstępne kroki, jakie musimy podjąć (np. zdobycie patentu sportowego, członkostwa PZŁ, itp.), ale finalnym wspólnym etapem prawie zawsze jest egzamin przed komisją WPA. Wyjątki (zwolnienia z egzaminu) dotyczą głównie funkcjonariuszy służb mundurowych oraz osób, które zdały egzaminy w innych systemach (sportowym lub łowieckim). Dla większości cywilnych wnioskodawców egzamin będzie jednak koniecznością – dlatego poniżej szczegółowo opisujemy, jak wygląda i jak się do niego przygotować. Więcej na ten temat znajdziesz w artykule: https://niebiescy997.pl/pozwolenie-na-bron-dla-policjanta/ oraz https://niebiescy997.pl/pozwolenie-na-bron-dla-zolnierzy-wot/.

Część teoretyczna egzaminu WPA – zakres i przebieg

Egzamin państwowy organizowany przez Policję (WPA) składa się z dwóch etapów: części teoretycznej i części praktycznej. Na początek zawsze przeprowadzana jest część teoretyczna, czyli pisemny test ze znajomości przepisów. Oto najważniejsze informacje na temat tej części egzaminu:

• Zakres materiału. Pytania testowe sprawdzają znajomość obowiązującego prawa dotyczącego posiadania i używania broni palnej. W praktyce oznacza to konieczność opanowania ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (wraz z aktami wykonawczymi wydanymi na jej podstawie) oraz wybranych przepisów Kodeksu karnego dotyczących przestępstw związanych z bronią. Innymi słowy, musimy znać zasady legalnego posiadania broni, wymagania stawiane posiadaczom (np. konieczność badań lekarskich, bezpieczne przechowywanie broni), rodzaje broni i amunicji dozwolone dla cywilów, okoliczności użycia broni, a także konsekwencje prawne za nieuprawnione posiadanie czy użycie broni (art. 263 KK i pokrewne). Często poruszane są też kwestie związane z regulaminem strzelnic i ogólnymi zasadami bezpieczeństwa przy obchodzeniu się z bronią, gdyż te wymagania wynikają z przepisów wykonawczych. Kandydaci zauważają, że wiele pytań pokrywa się tematycznie z zagadnieniami znanymi z egzaminu na patent strzelecki PZSS, zwłaszcza w zakresie zasad bezpieczeństwa i podstaw użytkowania oraz przechowywania broni.
• Forma testu. Egzamin teoretyczny ma formę pisemnego testu wielokrotnego wyboru (jednokrotnego wyboru), przeprowadzanego na standardowym formularzu. Kandydat otrzymuje arkusz z pytaniami oraz kartę odpowiedzi. Liczba pytań wynosi obecnie 20. Przy każdym pytaniu należy zaznaczyć jedną prawidłową odpowiedź (spośród trzech możliwych). Czas na rozwiązanie testu to 30 minut, co jest zazwyczaj wystarczające, biorąc pod uwagę liczbę pytań. Test odbywa się w obecności komisji egzaminacyjnej, ale w ciszy – zdający rozwiązują go samodzielnie, podobnie jak np. test na prawo jazdy.
• Zasady zaliczenia. Aby zdać część teoretyczną, trzeba uzyskać minimum 18 poprawnych odpowiedzi na 20 pytań. Oznacza to, że można popełnić maksymalnie dwa błędy – wymagany próg zaliczenia wynosi 90%. Co ważne, jeszcze kilka lat temu przepisy wymagały bezbłędnego rozwiązania testu (100% poprawnych odpowiedzi), jednak obecne regulacje są nieco bardziej liberalne, dopuszczając te dwie pomyłki. Mimo to poprzeczka jest wysoka, więc solidne przygotowanie jest absolutnie konieczne. Pamiętajmy, że pytania egzaminacyjne nie są podchwytliwe – dotyczą wprost obowiązujących przepisów i zasad bezpieczeństwa. Jeśli dobrze opanujemy materiał, osiągnięcie 18/20 punktów jest jak najbardziej realne.
• Baza pytań egzaminacyjnych. Ogromnym ułatwieniem dla zdających jest fakt, że Policja udostępnia oficjalną bazę pytań egzaminacyjnych, z której układany jest test. Obecnie baza ta liczy około 200 pytań i publikowana jest na stronach internetowych Policji (np. w zakładce WPA lub w Biuletynie Informacji Publicznej). Oznacza to, że żadne pytanie na teście nie będzie dla nas niespodzianką, jeśli wcześniej przerobimy całą pulę. Zdecydowanie zaleca się, aby każdy kandydat skorzystał z tej bazy – pytania można znaleźć na oficjalnej stronie swojej komendy wojewódzkiej lub w serwisie BIP. W dalszej części poradnika podpowiadamy, jak efektywnie wykorzystać bazę 200 pytań w nauce. Interaktywny test na pozwolenie na broń znajdziesz na: https://niebiescy997.pl/test-na-pozwolenie-na-bron-sprawdz-czy-zdasz-egzamin/
• Ogłoszenie wyników. Po upływie 30 minut (lub wcześniej, jeśli wszyscy skończą) komisja szybko sprawdza karty odpowiedzi i ogłasza wyniki części teoretycznej. Zwykle jest to dość sprawne – każdy zdający dowiaduje się, ile punktów uzyskał i czy wynik jest pozytywny (18 lub więcej). Osoby, które nie zaliczą testu, niestety kończą egzamin na tym etapie – nie są dopuszczane do części praktycznej tego dnia. W protokole odnotowuje się wynik negatywny z teorii i wniosek o pozwolenie zostaje wstrzymany do czasu ewentualnego egzaminu poprawkowego. Natomiast ci, którzy zdali test, przechodzą do drugiej części egzaminu (zwykle odbywa się ona tego samego dnia, po krótkiej przerwie).

Podsumowując, część teoretyczna to formalność, przez którą jednak trzeba przejść z pełnym skupieniem. Materiał do opanowania jest konkretny – ustawa o broni i amunicji, wybrane przepisy karne i zasady bezpieczeństwa. Kluczem jest dokładne nauczenie się tych przepisów oraz przećwiczenie ich na bazie dostępnych pytań testowych. Wiele osób podkreśla, że test na pozwolenie na broń nie jest trudny przy dobrym przygotowaniu. Jeśli sumiennie przeczytasz ustawę i rozwiążesz kilkukrotnie całą pulę 200 pytań, istnieje duża szansa, że wynik 18/20 osiągniesz bez problemu. W dalszej części poradnika przedstawimy konkretne wskazówki, jak się uczyć do tej części egzaminu. Teraz przejdźmy do omówienia drugiej części, czyli sprawdzianu praktycznego.

Część praktyczna egzaminu WPA – przebieg i wymagania

Po pomyślnym zaliczeniu testu teoretycznego kandydat przystępuje do części praktycznej egzaminu, odbywającej się zazwyczaj na strzelnicy policyjnej lub innej wyznaczonej strzelnicy. Część praktyczna ma na celu sprawdzenie, czy przyszły posiadacz broni potrafi się z nią bezpiecznie i poprawnie obchodzić. Zakres praktycznego egzaminu określony jest w przepisach i obejmuje kilka obszarów umiejętności:

• Zasady bezpieczeństwa na strzelnicy. Komisja ocenia, czy zdający zna i stosuje szczegółowe zasady bezpieczeństwa obowiązujące na strzelnicy. Chodzi m.in. o umiejętność zachowania się z bronią w ręku – zawsze kierowanie wylotu lufy w bezpiecznym kierunku, przestrzeganie komend prowadzącego strzelanie, upewnianie się, że broń jest rozładowana, odkładanie broni w bezpieczny sposób itp. Popełnienie rażącego błędu (np. skierowanie broni w kierunku ludzi) zwykle skutkuje natychmiastowym przerwaniem egzaminu i oblaniem, dlatego na tę kwestię kładzie się ogromny nacisk od samego początku egzaminu praktycznego.
• Budowa i obsługa broni. Zdający musi wykazać się praktyczną znajomością obsługi danej broni palnej. Egzaminatorzy sprawdzają umiejętność prawidłowego rozładowania i załadowania broni, sprawdzenia stanu naboju w komorze, zabezpieczenia i odbezpieczenia, a także postępowania w przypadku zacięcia lub niesprawności broni. Często elementem jest również rozłożenie i złożenie broni (przynajmniej częściowe, tzw. rozkładanie podstawowe w celu czyszczenia). W zależności od województwa, ten aspekt może być różnie akcentowany – w niektórych WPA kładzie się nacisk na pełną procedurę bezpieczeństwa i przeglądu broni zamiast na jej rozkładanie na czas. Jednak ogólna wiedza o budowie broni (umiejętność wskazania podstawowych części: zamek, lufa, magazynek itd.) jest wymagana.
• Postawa strzelecka i celowanie. Instruktorzy oceniają, czy kandydat prawidłowo trzyma broń, przyjmuje właściwą postawę strzelecką i celuje do tarczy. Ważne jest m.in. właściwe złożenie się do strzału w przypadku broni długiej, czy stabilny chwyt broni krótkiej obiema rękami. Również przestrzeganie komend (np. „ładuj”, „rozładuj”, „start”, „stop”) jest tutaj kluczowe – egzaminowany musi reagować na polecenia komisji i wykonywać czynności z bronią dokładnie tak, jak wymagają tego procedury.
• Sprawdzian strzelecki (strzelanie do tarczy). Kulminacyjnym elementem części praktycznej jest faktyczne strzelanie z broni palnej do tarczy. Egzaminatorzy dobierają rodzaj strzelania odpowiednio do typu broni, o jaki ubiega się kandydat. Wymagania strzeleckie są jasno określone – na przykład dla pistoletu lub rewolweru centralnego zapłonu należy oddać 6 strzałów z 15 metrów w czasie do 6 minut i uzyskać co najmniej 35 punktów na tarczy TS-2. Dla strzelby gładkolufowej wymogiem może być trafienie co najmniej 2 z 3 rzutów z odległości 15 m. Z kolei przy karabinie (np. kbks lub inny karabin centralnego zapłonu) często strzela się 10 strzałów z 50 m do tarczy TS-10, z wymogiem trafienia np. 8 razy w pole punktowe. Dokładne parametry zależą od kategorii broni; przed egzaminem warto zapoznać się z tabelą wyników zaliczeniowych (zawartą w rozporządzeniu MSWiA – komisja zwykle je zna i stosuje). Uwaga! Jeśli wnioskujemy o pozwolenie na różne rodzaje broni jednocześnie (np. broń krótka i długa sportowa), będziemy musieli zaliczyć strzelanie z każdego rodzaju broni. W praktyce egzaminatorzy mogą kazać strzelać z kilku typów – np. osobno pistolet, osobno strzelba gładkolufowa, osobno karabin – w zależności od zakresu naszego wniosku. Każdy z tych sprawdzianów strzeleckich trzeba zaliczyć (niezaliczenie jednego typu oznacza niezdanie części praktycznej jako całości).

Podczas egzaminu praktycznego komisja (przynajmniej trzyosobowa, w tym jeden instruktor strzelań policyjnych) uważnie obserwuje nasze poczynania. Atmosfera bywa stresująca, bo zdajemy sobie sprawę, że każdy ruch jest oceniany – jednak wiele osób podkreśla, że egzaminatorzy zachowują się profesjonalnie i fair. Jeśli kandydat jest dobrze przygotowany, komisja nie stara się „uwalić na siłę”, wręcz przeciwnie – często starają się nieco rozluźnić atmosferę i dać zdającemu szansę poprawy drobnych błędów (np. przypomną o zabezpieczeniu broni, jeśli ktoś zapomni). Cała część praktyczna trwa zwykle około 30-60 minut na osobę (w zależności od tego, ile rodzajów broni obejmuje oraz czy jest kolejka zdających). W jej trakcie egzaminator może zadawać dodatkowe pytania ustne związane z obsługą broni (np. „co zrobisz, gdy nabój nie wypali?” albo „pokaż, gdzie jest bezpiecznik i jak działa”) – to również element oceny wiedzy praktycznej.

Warunkiem zdania jest poprawne wykonanie wszystkich wymaganych czynności z bronią (bez rażących naruszeń zasad bezpieczeństwa) oraz uzyskanie minimalnych wyników podczas strzelania do tarczy. Innymi słowy, musimy wykazać się znajomością zasad i umiejętności (co ocenia instruktor na podstawie naszego zachowania z bronią), jak również trafić wystarczająco dobrze do tarczy. Obie te składowe są ważne – nawet świetny strzelec obleje egzamin, jeśli np. złamie regulamin strzelnicy, i odwrotnie: wzorowe bezpieczeństwo nie pomoże, jeśli ktoś kompletnie nie trafi w tarczę. Na szczęście wymagania strzeleckie nie są przesadnie wygórowane; dla osób, które choć kilka razy ćwiczyły wcześniej na strzelnicy, zdobycie wymaganej liczby punktów czy trafień jest do osiągnięcia.

Po zakończeniu strzelania komisja zwykle od razu ocenia tarczę i ogłasza nam wynik praktyczny. Jeśli wszystko poszło dobrze, otrzymujemy pozytywny wynik z części praktycznej. W przypadku niezaliczenia (np. zbyt mała liczba punktów lub poważny błąd bezpieczeństwa) egzamin zostaje przerwany i odnotowany jako niezdany – kandydat nie uzyskuje pozwolenia w tym podejściu. Jednak to jeszcze nie koniec drogi, bo przysługuje nam możliwość poprawki (o czym w kolejnym rozdziale).

Podsumowując część praktyczną jest to sprawdzian naszych rzeczywistych umiejętności posługiwania się bronią. Aby go zdać, warto przed egzaminem poświęcić czas na trening na strzelnicy – najlepiej pod okiem doświadczonego instruktora, który zwróci uwagę na ewentualne błędy. Nauczmy się obsługi broni „na pamięć”, tak aby przy egzaminatorach wszystkie czynności wykonywać automatycznie i pewnie. Pamiętajmy też, że opanowanie i koncentracja są naszym sprzymierzeńcem – stres bywa największą przeszkodą. Gdy jesteśmy przygotowani, egzamin praktyczny jest do przejścia, wiele relacji zdających wskazuje, że nie jest on aż tak trudny, a komisja nie chce nikogo oblać z błahych powodów. W razie potknięcia zawsze jest druga szansa w formie poprawki.

Jak przygotować się do testu na pozwolenie na broń?

Zdanie egzaminu WPA wymaga rzetelnego przygotowania zarówno od strony teoretycznej, jak i praktycznej. Poniżej przedstawiamy praktyczne wskazówki, które pomogą Ci efektywnie przygotować się do egzaminu na pozwolenie na broń i zwiększyć szanse na pozytywny wynik:

1. Studiuj przepisy prawne. Podstawą jest gruntowne zapoznanie się z Ustawą o broni i amunicji oraz odpowiednimi rozporządzeniami wykonawczymi. Przeczytaj ustawę od deski do deski – zwróć uwagę na definicje broni, warunki wydawania pozwoleń, obowiązki posiadacza (m.in. przechowywanie broni w sejfie, zasady noszenia, transportu), okoliczności utraty pozwolenia itp. Pamiętaj, że znajomość przepisów to podstawa zdania testu – większość osób oblewających teorię to ci, którzy zlekceważyli naukę ustawy.
2. Przerób oficjalną bazę pytań (200 pytań). Tak jak wspomnieliśmy, WPA publikuje zestaw około 200 przykładowych pytań egzaminacyjnych wraz z poprawnymi odpowiedziami. Zdobycie tej bazy i wielokrotne jej przećwiczenie to klucz do sukcesu. Najlepiej podejść do tego systematycznie, stąd też podziel sobie pytania na partie tematyczne (np. pytania z ustawy – podzielone na rozdziały, pytania z kodeksu karnego, pytania o procedury itp.) i każdego dnia przerób jedną partię. Sprawdzaj swoje odpowiedzi, analizuj ewentualne błędy – wróć do tekstu ustawy, aby zrozumieć, czemu poprawna odpowiedź jest taka, a nie inna.
3. Korzystaj z dodatkowych materiałów edukacyjnych. Poza samą ustawą i bazą pytań warto poszerzyć wiedzę o praktyczne komentarze i opracowania. W sieci znajdziesz poradniki dla zdających egzamin na broń, filmy instruktażowe (np. na YouTube są nagrania pokazujące przebieg egzaminu praktycznego), a także fora internetowe (np. forum-bron.pl), gdzie ludzie dzielą się swoimi doświadczeniami z egzaminów w różnych województwach. Czytając takie relacje, pamiętaj jednak, by traktować je z dystansem – procedury egzaminacyjne mogą się nieco różnić miejscami, a każdy egzamin jest inny.
4. Trenuj praktyczne umiejętności na strzelnicy. Nawet jeśli głównie obawiasz się testu teoretycznego, nie zaniedbuj przygotowania praktycznego. W miarę możliwości rozpocznij trening strzelecki z wyprzedzeniem. Odwiedzaj strzelnicę regularnie i ćwicz strzelanie z broni, która będzie na egzaminie (zwykle pistolet centralnego zapłonu 9 mm, ewentualnie karabin i strzelba, jeśli planujesz je objąć pozwoleniem). Skup się na bezpiecznej obsłudze: ćwicz wielokrotnie ładowanie magazynka, wprowadzanie naboju, rozładowanie, sprawdzanie broni – aż stanie się to dla Ciebie naturalne.

Stosując powyższe wskazówki, znacznie zwiększysz swoje szanse na pomyślne zdanie egzaminu. Kluczem jest systematyczność i wszechstronne przygotowanie – połączenie wiedzy teoretycznej z praktyką. Pamiętaj, że egzamin na broń jest do zdania – tysiące osób przed Tobą go zdało. Jak sami przyznają, nie taki diabeł straszny, z odpowiednim przygotowaniem test nie jest trudny, a stres mija po pierwszych minutach na strzelnicy. Staraj się więc podejść do nauki na spokojnie, ale konsekwentnie. Gdy przyjdzie dzień egzaminu, będziesz mógł powiedzieć: zrobiłem wszystko, by być gotowym – a to już duży krok do sukcesu.

Najczęściej zadawane pytania o egzamin na pozwolenie na broń

• Jakie są rodzaje pozwoleń na broń palną w Polsce?
  W Polsce wyróżniamy kilka głównych rodzajów pozwoleń na broń, w zależności od celu jej posiadania. Najpopularniejsze to: pozwolenie do celów sportowych, kolekcjonerskich, ochrony osobistej (osób i mienia) oraz łowieckich. Oprócz tego istnieją pozwolenia do celów szkoleniowych (dla instruktorów), pamiątkowych (np. broń odziedziczona lub honorowa) oraz do rekonstrukcji historycznych. Każdy z tych rodzajów wymaga spełnienia nieco innych warunków (np. bycia członkiem odpowiedniego stowarzyszenia czy posiadania określonych uprawnień) – omówiliśmy je szczegółowo w poprzednich rozdziałach. Warto przed podjęciem starań zdecydować, który typ najlepiej odpowiada naszym potrzebom i możliwościom.
• Czy każdy ubiegający się o pozwolenie musi zdawać egzamin w WPA?
  Co do zasady tak, egzamin jest obowiązkowy dla osób starających się o pozwolenie na broń palną – obejmuje on sprawdzenie znajomości przepisów i umiejętności posługiwania się bronią. Istnieją jednak wyjątki przewidziane w ustawie, zwalniające z egzaminu niektóre osoby. Zwolnienie dotyczy m.in. funkcjonariuszy służb mundurowych (policjantów, żołnierzy zawodowych i innych formacji uzbrojonych) – zwykle są oni zwolnieni z egzaminu praktycznego z racji posiadania broni służbowej oraz przeszkolenia. Poza tym członkowie Polskiego Związku Łowieckiego (myśliwi) są zwolnieni z egzaminu w zakresie broni myśliwskiej, a strzelcy sportowi z licencją PZSS – w zakresie broni sportowej. Oznacza to, że aktywny myśliwy czy sportowiec, którzy zdali egzaminy odpowiednio w PZŁ lub PZSS, nie muszą drugi raz zdawać egzaminu przed WPA (Policja uznaje ich kwalifikacje). Wszystkie pozostałe osoby – w tym ubiegające się o broń kolekcjonerską, do ochrony osobistej, pamiątkową itp. – muszą zdać egzamin. Jeśli masz wątpliwość co do własnej sytuacji, najlepiej skontaktować się z WPA – poinformują, czy Ciebie egzamin dotyczy, czy nie.
• Ile kosztuje egzamin na pozwolenie na broń?
  Opłata egzaminacyjna jest określona procentowo w stosunku do płacy minimalnej. Obecnie wynosi ona 18% minimalnego wynagrodzenia za egzamin (co przekłada się na ok. 800–1000 zł, zależnie od roku). Dokładną kwotę poznasz w piśmie wyznaczającym termin egzaminu – tam podany będzie wymóg opłaty. Jeśli egzamin dotyczy więcej niż jednego rodzaju pozwolenia (np. składasz dwa wnioski naraz), opłatę wnosi się osobno za każdy cel. W przypadku niezdania i podejścia do poprawki, pobierana jest dodatkowa opłata stanowiąca połowę stawki egzaminu (czyli 9% minimalnej pensji, ok. 400–500 zł). Opłatę trzeba wnieść przed egzaminem – brak wpłaty skutkuje niedopuszczeniem do testu, dlatego jest to bardzo ważna formalność.
• Jak wygląda test teoretyczny? Ile pytań i jaki próg zaliczenia?
  Teoretyczna część egzaminu ma formę testu jednokrotnego wyboru. Składa się z 20 pytań, z których każde ma jedną prawidłową odpowiedź. Czas na wypełnienie testu to 30 minut. Warunkiem zaliczenia jest udzielenie co najmniej 18 poprawnych odpowiedzi. Można zatem pomylić się najwyżej dwa razy – wymagane jest 90% poprawnych odpowiedzi. Pytania dotyczą przepisów ustawy o broni i amunicji oraz podstawowych zasad bezpieczeństwa i Kodeksu karnego związanego z bronią. Warto dodać, że wszystkie pytania pochodzą z oficjalnej bazy 200 pytań opublikowanej przez Policję. Dzięki temu kandydaci mogą się z nimi zapoznać i nauczyć przed egzaminem. Sam test przebiega zazwyczaj w spokojnej atmosferze – każdy rozwiązujący siedzi osobno i zaznacza odpowiedzi na karcie. Po zakończeniu komisja sprawdza wyniki i informuje o liczbie punktów oraz zdaniu/niezdaniu. Pytania wraz z odpowiedziami znajdziesz również na naszej stronie: https://niebiescy997.pl/pozwolenie-na-bron/
• Co obejmuje egzamin praktyczny i czy jest trudny?
  Część praktyczna egzaminu sprawdza umiejętność bezpiecznego posługiwania się bronią palną danego rodzaju. Obejmuje to: przestrzeganie zasad bezpieczeństwa (np. kierowanie lufy w bezpiecznym kierunku, poprawne reagowanie na komendy), umiejętność rozładowania i załadowania broni, obsługę zabezpieczeń, usunięcie zacięć, rozpoznanie podstawowych części broni oraz strzelanie do tarczy z wyznaczonej odległości. Kryteria zaliczenia strzelania zależą od rodzaju broni – np. dla pistoletu wymagane jest zwykle uzyskanie określonej liczby punktów trafień (np. 35 pkt na 60 możliwych), dla strzelby trafienie 2 z 3 strzałów, dla karabinu określona liczba trafień w tarczę. Egzamin praktyczny odbywa się na strzelnicy pod okiem komisji (co najmniej trzech osób, w tym instruktor strzelectwa). Czy jest trudny? To zależy od przygotowania – dla osób, które wcześniej trenowały na strzelnicy i opanowały zasady bezpieczeństwa, egzamin praktyczny jest do przejścia bez większych problemów. Jeśli ktoś nigdy wcześniej nie trzymał broni, będzie mu bardzo trudno zdać. Dlatego zalecamy odbyć treningi przed egzaminem. Ogólnie zdawalność części praktycznej jest dość wysoka wśród tych, którzy przeszli część teoretyczną – najczęściej oblewa się praktykę z powodu stresu lub kardynalnego błędu bezpieczeństwa, rzadziej z powodu braków strzeleckich. Komisja zwykle nie jest wroga – jeśli widzi, że kandydat umie obchodzić się z bronią, drobne pomyłki mogą być wybaczone lub będzie szansa je poprawić.
• Czy egzamin na broń jest trudny?
  To jedno z najczęściej zadawanych pytań. W opinii wielu zdających egzamin na broń nie jest trudny, o ile jest się dobrze przygotowanym. Część teoretyczna bywa wyzwaniem dla osób, które nie przywykły do uczenia się przepisów – wymaga nauki prawniczego tekstu ustawy i pamiętania wielu szczegółów. Jednak dostępność bazy pytań bardzo to ułatwia. Część praktyczna dla osób obytych z bronią jest często formalnością – najwięcej problemów mają ci, którzy strzelali bardzo mało lub wcale przed egzaminem. Istotnym czynnikiem jest stres, bo egzamin odbywa się pod okiem Policji, co potrafi deprymować. Jeśli jednak kandydat opanuje nerwy i zrobi to, czego się nauczył – wszystko powinno pójść dobrze. Są opinie, że komisje egzaminacyjne wykazują się profesjonalizmem i nie utrudniają na siłę; wręcz przeciwnie, jeśli widzą przygotowanie i rozsądek, są przychylni zdającym. Z drugiej strony, statystyki pokazują, że bywa różnie z zdawalnością – osoby nieprzygotowane rzeczywiście oblewają. Podsumowując: egzamin jest w zasięgu przeciętnej osoby, ale wymaga pracy. Przy solidnym przygotowaniu zarówno test, jak i strzelanie da się zdać bez większych przeszkód.
• Jak mogę się przygotować do egzaminu?
  Warto przygotowywać się dwutorowo: teoria + praktyka. Po stronie teorii kluczowe jest przestudiowanie ustawy o broni i amunicji oraz przećwiczenie pytań z oficjalnej bazy (200 pytań) – dzięki temu na teście nic Cię nie zaskoczy. Możesz korzystać z podręczników, opracowań, rozwiązywać quiz do egzaminu WPA, a nawet wziąć udział w kursie przygotowawczym organizowanym przez klub strzelecki. Jeśli chodzi o praktykę, najlepiej odbyć kilka sesji treningowych na strzelnicy pod okiem instruktora: nauczyć się bezpiecznego obchodzenia z bronią, przećwiczyć wszystkie czynności (ładowanie, rozładowanie, składanie broni, strzelanie do tarczy). Dobrze jest trenować z bronią podobną do egzaminacyjnej – często jest to np. pistolet Glock lub CZ, karabinek kbks .22lr, ewentualnie strzelba gładkolufowa. Oczywiście nie każdy ma możliwość wielu treningów, ale choćby jedno czy dwa wyjścia na strzelnicę przed egzaminem mogą znacznie zwiększyć pewność siebie. Podsumowując: uczymy się przepisów i ćwiczymy na strzelnicy. W naszym poradniku (sekcja wyżej) znajdziesz szczegółowe wskazówki, jak się uczyć i co trenować.
• Co jeśli nie zdam egzaminu? Czy mogę powtórzyć?
  Niezdanie egzaminu to nie koniec świata. Każdemu zdającemu przysługuje prawo do jednej poprawki z części, której nie zaliczył. Poprawkę wyznacza WPA – zwykle w ciągu kilku tygodni od pierwszego podejścia. Jeśli oblałeś teorię, na poprawce piszesz test ponownie (z innymi pytaniami z puli); jeśli powinęła Ci się noga na strzelaniu, poprawiasz tylko praktykę. Pamiętaj, że za egzamin poprawkowy również trzeba wnieść opłatę (około połowy normalnej stawki). Warto ten czas między pierwszym egzaminem a poprawką dobrze wykorzystać – przeanalizować błędy i solidnie douczyć się brakujących rzeczy albo potrenować więcej na strzelnicy. Jeżeli zdarzyłoby się, że nie zdasz także poprawki, procedura administracyjna zostanie zakończona odmową wydania pozwolenia. Wtedy możesz po prostu złożyć nowy wniosek (spełniając ponownie formalności) i podejść do egzaminu jeszcze raz od początku. Oczywiście to dodatkowy koszt i czas, więc lepiej zdać za pierwszym lub drugim razem. Na szczęście większość osób zdaje – jeśli nie za pierwszym, to za drugim podejściem. Wytrwałość popłaca.
• Czy mogę od razu starać się o pozwolenie na różne rodzaje broni jednocześnie?
  Tak, prawo nie zabrania ubiegać się jednocześnie o pozwolenie w kilku celach. W praktyce wiele osób od razu składa wnioski np. o pozwolenie sportowe i kolekcjonerskie naraz, albo kolekcjonerskie i do ochrony osobistej. Musisz wtedy spełnić wymogi dla obu tych pozwoleń (np. być członkiem klubu sportowego i kolekcjonerskiego jednocześnie). Egzamin może zostać przeprowadzony wspólnie, ale obejmie wszystkie rodzaje broni, o które wnioskujesz – np. teorię masz jedną (bo przepisy te same), za to w praktyce komisja sprawdzi Cię z posługiwania się i pistoletami, i np. karabinkami, jeśli to wynika z wniosku. Pamiętaj, że każdy cel to osobna opłata egzaminacyjna i administracyjna. Proceduralnie mogą to być dwie oddzielne decyzje o pozwoleniu (jedna sportowa, druga kolekcjonerska). Plusem łączenia wniosków jest oszczędność czasu – wszystko załatwiasz jedną ścieżką. Minusem jest większy zakres egzaminu praktycznego (więcej rodzajów broni do ogarnięcia). Niemniej wiele osób tak robi i z powodzeniem uzyskuje kilka rodzajów pozwoleń za jednym zamachem.
• Jak szybko otrzymam pozwolenie po zdaniu egzaminu?
  Po pozytywnym zdaniu obu części egzaminu komisja przekazuje dokumenty do WPA, a tam następuje wydanie decyzji administracyjnej o pozwoleniu. Czas oczekiwania może wynosić od kilku dni do kilku tygodni – przepisy mówią o załatwianiu spraw administracyjnych do 30 dni, ale często WPA starają się to zrobić szybciej. Wiele zależy od obłożenia pracą w danym wydziale. W praktyce zdający egzamin zwykle otrzymują decyzję w ciągu 2-4 tygodni. Często WPA informuje telefonicznie lub listownie o możliwości odbioru dokumentów. Po otrzymaniu decyzji i legitymacji posiadacza broni, możesz wystąpić o promesę na zakup broni (co trwa parę dni) i następnie dokonać zakupu upragnionej broni palnej. Nie zapomnij o rejestracji broni po zakupie (masz na to 5 dni). Zatem sumarycznie od dnia egzaminu do dnia, kiedy realnie będziesz mógł trzymać broń w domu, może minąć około miesiąca, czasem trochę dłużej. Warto ten czas spożytkować np. na wybór odpowiedniego sejfu i może nawet upatrzenie pierwszego egzemplarza broni w sklepie 😉.

Zdobądź upragnione pozwolenie już dziś!

Egzamin na pozwolenie na broń często urasta w wyobraźni kandydatów do rangi niezwykle trudnej przeszkody. Jak pokazaliśmy w tym obszernym poradniku, przy odpowiednim przygotowaniu staje się on jednak tylko kolejnym krokiem do osiągnięcia celu, jakim jest własna broń palna – czy to sportowa, myśliwska, kolekcjonerska czy do obrony. Kluczem jest znajomość prawa, opanowanie zasad bezpieczeństwa i praktyka. Jeśli dotrwałeś do końca tego artykułu, masz już solidną dawkę wiedzy merytorycznej oraz wskazówki, jak dalej pracować nad umiejętnościami.

Pamiętaj, że pasja strzelecka to nie tylko przyjemność, ale i odpowiedzialność. Zdając egzamin udowodnisz, że jesteś gotów/gotowa dołączyć do grona odpowiedzialnych posiadaczy broni. Nagrodą za Twój wysiłek będzie nie tylko plastikowa legitymacja, ale przede wszystkim możliwość realizacji swoich marzeń – czy to o udziale w zawodach, własnej kolekcji historycznych egzemplarzy, bezpiecznym polowaniu, czy zwiększeniu poczucia bezpieczeństwa osobistego.

Nie czekaj – zacznij przygotowania już teraz! Pamiętaj, że opracowane przez nas pytania do testu WPA pomogą Ci zdać egzamin teoretyczny bez większych problemów! Każdy przerobiony test, każda wizyta na strzelnicy przybliża Cię do zdania egzaminu za pierwszym podejściem. Powodzenia na egzaminie WPA i do zobaczenia na strzeleckim szlaku! 🎯👍