Rozmowa z psychologiem na MultiSelect

W pytaniach o sytuację rodzinną psycholog nie szuka „poprawnej” odpowiedzi, lecz raczej ocenia Twoją stabilność życiową i dojrzałość. Dlatego odpowiadaj szczerze, ale świadomie. Na przykład, jeśli masz 35 lat i nadal mieszkasz z rodzicami, nie próbuj tego ukrywać – powiedz otwarcie: „Obecnie mieszkam z rodzicami.” Możesz ewentualnie dodać krótkie wyjaśnienie, bez tłumaczenia się na siłę – np.: „Pomagam w opiece nad chorym ojcem, dlatego wciąż mieszkam w domu rodzinnym” albo „Mieszkam z rodzicami, bo to pozwala zaoszczędzić na własne mieszkanie; jestem jednak samodzielny finansowo.” Unikaj jednak zbyt rozwlekłych usprawiedliwień. Po prostu miej świadomość, że brak tzw. ustabilizowanej sytuacji rodzinnej może niektórym psychologom sugerować pewną niedojrzałość. Tego faktu już nie zmienisz, ale możesz pokazać się jako osoba odpowiedzialna w tym układzie (np. wspominasz o obowiązkach domowych, samodzielności). Jeśli zaś jesteś młodą osobą (np. 21–25 lat) i mieszkasz z rodzicami, jest to całkowicie normalne – dla psychologa ważniejsze będzie raczej, czy masz w planach uniezależnienie się, czy potrafisz zadbać o siebie. Ogólnie jednak w pytaniach personalnych trzymaj się faktów. Nie ma tu punktów za kreatywność – kłamstwo lub koloryzowanie wieku, stanu cywilnego czy adresu zamieszkania absolutnie nie ma sensu (wszystko to i tak zweryfikują dokumenty). Zdarzało się, że kandydaci próbowali zaniżać swój wiek czy ukrywać dzieci, myśląc że to zwiększy ich szanse – w rzeczywistości podawanie nieprawdy skutkuje od razu negatywną oceną i przerwaniem rekrutacji. Pamiętaj: szczerość i spójność od samego początku budują Twój wizerunek jako kandydata godnego zaufania.

Wśród pytań otwierających rozmowę mogą pojawić się też takie, które pozornie wydają się luźne, np. „Czy brat też jest kawalerem?” albo „Czy mieszka Pan sam, czy z rodziną?”. Czasem psycholog zada dodatkowe pytanie do Twojej odpowiedzi, np. jeśli powiesz, że masz rodzeństwo, może paść: „Czy brat jest starszy, czy młodszy?”. Takie dopytywanie ma dwa cele: rozkręcić rozmowę (żebyś nie odpowiadał tylko „tak/nie”) oraz wyłapać ewentualne nieścisłości. Dlatego staraj się odpowiadać płynnie, bez nerwowego zastanawiania się nad oczywistymi faktami – jeśli zaczynasz się motać przy pytaniu o wiek brata czy adres zamieszkania, psycholog może nabrać podejrzeń, że coś kręcisz. Pierwsza część rozmowy jest o Twoich podstawowych danych – potraktuj to spokojnie, ale uważnie. Upewnij się zawczasu, że pamiętasz kluczowe informacje z CV (daty, miejsca), bo one zaraz się przydadzą.

Etap 2. Edukacja i doświadczenie zawodowe

Kolejna pula pytań dotyczy Twojego wykształcenia oraz historii zatrudnienia. Psycholog prawdopodobnie zapyta wprost: „Jakie ma Pan wykształcenie?” oraz poprosi o pełną nazwę ukończonej szkoły lub uczelni. Odpowiedz konkretnie, np.: „Ukończyłem studia licencjackie na Uniwersytecie Łódzkim, kierunek administracja.” Podaj najwyższy uzyskany stopień lub aktualnie odbywane studia. Jeśli masz wyższe wykształcenie, warto dodać specjalność, zwłaszcza gdy może mieć związek ze służbą (np. bezpieczeństwo wewnętrzne, resocjalizacja, informatyka). Nie obawiaj się, jeśli Twój kierunek studiów nie jest „policyjny” – Policja przyjmuje ludzi po bardzo różnych kierunkach, od humanistycznych po techniczne. Jednak musisz być przygotowany na pytanie: „Skąd pomysł na właśnie taki kierunek studiów?”. To pytanie ma ujawnić, co Cię motywowało w życiu zawodowym zanim zdecydowałeś się na Policję. Najgorsza odpowiedź to: „Nie wiem” lub wymyślanie na poczekaniu nieprawdziwej historii. Przykład błędnej odpowiedzi zaobserwowano u pewnego kandydata: zapytany, czemu wybrał akurat swój kierunek studiów, na siłę próbował podpiąć to pod Policję, mówiąc że „ten kierunek przyda się w Policji”, choć w rzeczywistości miał on niewiele wspólnego ze służbą. Takie tłumaczenie zabrzmiało niewiarygodnie i psycholog od razu wyczuł, że kandydat strzela „pod tezę”. Zamiast tego: udziel realistycznej odpowiedzi, która pokaże Cię jako osobę myślącą i uczącą się na swoich decyzjach.

Jeśli Twój kierunek był powiązany ze służbami (np. bezpieczeństwo narodowe, prawo, psychologia), śmiało powiedz, że od dawna interesowałeś się tą tematyką i stąd taki wybór – to logiczne i wiarygodne. Natomiast jeżeli studiowałeś coś zupełnie innego, wyjaśnij to następująco: „Wybrałem ten kierunek, bo mnie interesował i chciałem zdobyć konkretną wiedzę z tej dziedziny. Na przykład studiując informatykę nauczyłem się analitycznego myślenia i rozwiązywania problemów – to na pewno przydatne umiejętności w służbie.” Albo: „Skończyłam filologię angielską, bo zawsze lubiłam języki obce. Uważam, że znajomość angielskiego przyda się w Policji, np. w kontaktach z obcokrajowcami czy przy szkoleniach międzynarodowych.” Taka odpowiedź jest szczera (przyznałeś, że kierowałeś się własnymi zainteresowaniami), a jednocześnie pokazuje, że potrafisz przełożyć zdobyte kompetencje na potrzeby służby. To ważne, bo psycholog ocenia, czy umiesz wyciągać wnioski ze swojego CV i czy widzisz zbieżność swoich kwalifikacji z wymaganiami zawodu policjanta.

Warto mieć na uwadze, że systemy doboru do różnych formacji mundurowych są do siebie bardzo zbliżone pod kątem psychologicznym, co wynika z chęci ujednolicenia standardów bezpieczeństwa. Przykładowo, rekrutacja do Straży Granicznej kładzie ogromny nacisk na badanie odporności na stres oraz umiejętność funkcjonowania w izolacji, wykorzystując przy tym narzędzia diagnostyczne niemal identyczne jak te stosowane w Policji. Psycholodzy w tej formacji szukają osób potrafiących zachować zimną krew nie tylko podczas rutynowych kontroli, ale przede wszystkim w sytuacjach kryzysowych na granicy państwa, gdzie kluczowa jest szybka i trafna ocena intencji drugiej osoby.

WESPRZYJ NAS KAWĄ:      

Strony: 1234567891011121314151617181920212223242526272829