Rozmowa z psychologiem na MultiSelect

Wypytując o historię zatrudnienia, psycholog zwraca uwagę na kilka rzeczy, m.in. ciągłość zatrudnienia, częstotliwość zmian pracy, ewentualne konflikty z pracodawcami. Jeżeli często zmieniałeś pracę lub masz luki w CV, możesz spodziewać się dociekliwych pytań typu: „Dlaczego odszedł Pan z poprzedniej pracy po 3 miesiącach?” albo „Czemu tyle razy zmieniał Pan branżę?”. Bądź gotów wyjaśnić każdą przerwę i zmianę w karierze – najlepiej szczerze, ale konstruktywnie. Np.: „W firmie X nie widziałem możliwości rozwoju, dlatego postanowiłem poszukać nowych wyzwań w firmie Y.” Albo: „Firma Z upadła i musiałem podjąć inną pracę, stąd zmiana branży.” Unikaj obwiniania poprzednich pracodawców czy narzekania na wszystkich szefów – jeśli powiesz, że „wszędzie był zły szef i odchodziłem przez konflikt”, będzie to ogromny znak ostrzegawczy dla psychologa. Eksperci podkreślają, że „poszarpane” zatrudnienie, częste konflikty z przełożonymi i brak umiejętności podporządkowania się to poważne czerwone flagi u kandydata do tak zhierarchizowanej formacji, jak Policja. Oczywiście, dziś młodzi ludzie często zmieniają pracę – rekruterzy to rozumieją. Ważne jednak, jak o tym opowiesz. Pokaż, że potrafisz wyciągać wnioski i szanować przełożonych, nawet jeśli zmieniałeś miejsce pracy. Jeśli np. odszedłeś z powodu konfliktu, możesz powiedzieć: „Miałem inne zdanie co do pewnych działań, ale to nauczyło mnie lepszej komunikacji z przełożonym. Teraz wiem, jak ważna jest hierarchia i jasne zasady – to jeden z powodów, dla których cenię służbę w Policji.” Taką wypowiedzią rozbroisz potencjalny minus, pokazując dojrzałość.

Podsumowując etap dotyczący edukacji i doświadczenia. Przed rozmową przeanalizuj swoje CV i przygotuj krótkie omówienie przebiegu nauki oraz pracy. Psycholog oczekuje, że dorosły człowiek wie, co robił w życiu i dlaczego. Miej w głowie chronologię dat, nazw miejsc pracy/szkoły i konkretne powody wyborów życiowych (uczciwe, ale przedstawione w pozytywnym świetle). Dzięki temu na pytania będziesz odpowiadał płynnie, bez wahania – to da wrażenie kandydata poukładanego i świadomego swoich decyzji.

Etap 3. Motywacja do służby w Policji

Po omówieniu faktów z Twojego życiorysu rozmowa zwykle przechodzi do kluczowego zagadnienia. Dlaczego chcesz zostać policjantem? Psycholog może zadać to pytanie na różne sposoby, często kilkakrotnie wracając do tematu. Przykładowe sformułowania: „Skąd pomysł na pracę w Policji?”, „Dlaczego stara się Pan o tę pracę?”, „Co Pana motywuje, że tak usilnie Pan próbuje dostać się do Policji?”. Jeśli to Twoje pierwsze podejście, prawdopodobnie usłyszysz wprost: „Czy zdaje Pan do Policji po raz pierwszy?”. Gdy odpowiesz twierdząco, psycholog przejdzie dalej. Natomiast jeśli ubiegasz się o przyjęcie kolejny raz, przygotuj się na serię dodatkowych pytań: „Dlaczego zdaje Pan po raz kolejny?”, „Ile razy już Pan próbował?”, „Co stwierdziła poprzednia komisja, która Pana odrzuciła?”. Ta część rozmowy bywa dla wielu kandydatów najtrudniejsza, bo dotyka ich prawdziwej motywacji i determinacji.

Zacznijmy od sytuacji, gdy to nie jest Twój pierwszy raz. Absolutnie nie okłamuj psychologa, że startujesz pierwszy raz, jeśli faktycznie masz już próby za sobą. Policja ma w systemie informacje o Twoich wcześniejszych podejściach – psycholog zapewne i tak to wie, zadając pytanie bardziej dla formy. Przyznaj otwarcie mówiąc wprost, że „To moje drugie podejście” (lub trzecie, czwarte – niezależnie ile). Od razu padnie pytanie: „Dlaczego próbuje Pan ponownie?” lub „Co sprawiło, że Pan wrócił?”. Najgorsze co możesz zrobić, to okazywać frustrację albo – co gorsza – brak pamięci o powodach wcześniejszej porażki. Niestety, wspomniany wcześniej kandydat, który zdawał któryś raz z kolei, odpowiedział bardzo nieudolnie. Stwierdził, że „nie pamięta, co komisja stwierdziła poprzednio, bo to było dawno”, po czym próbował zmienić temat, mówiąc że się odwoływał itd. Taka odpowiedź zabrzmiała jak kręcenie i uchylanie się od odpowiedzialności. Psycholog nie odpuszczał – dopytywał, „co było napisane w orzeczeniu?”, „jak przebiegał tryb odwoławczy?”. Finalnie wyszło na jaw, że kandydat raz oblał MultiSelect, raz go przeszedł ale odpadł na komisji, a potem znów oblał testy psychologiczne. Cała ta dyskusja była dla niego niekomfortowa i z pewnością nie zapunktował takim zachowaniem. Jaki z tego wniosek? Jeśli zdarzyło Ci się wcześniej odpaść na psychologu lub komisji, przygotuj szczerą, zwięzłą odpowiedź dlaczego tak się stało i co zmieniłeś od tego czasu. Np. „Tak, to moje drugie podejście. Za pierwszym razem nie zaliczyłem testu MultiSelect – powiedziano mi, że mój profil nie spełniał wtedy wymagań. Przez ostatni rok dużo nad sobą pracowałem: ustabilizowałem tryb życia, lepiej radzę sobie ze stresem i spróbowałem ponownie.” Taka odpowiedź pokazuje, że uczysz się na błędach, nie załamujesz się porażką i masz motywację do rozwoju. Nawet jeśli nie znasz dokładnej przyczyny odrzucenia (często komisja ogranicza się do ogólnego uzasadnienia), powiedz, co zrobiłeś, by się poprawić. Unikaj natomiast obwiniania kogokolwiek: „Pani psycholog uwzięła się na mnie” albo „Komisja była stronnicza”. Krytykowanie systemu rekrutacji przed osobą, która ten system reprezentuje, to strzał w stopę. Psycholog natychmiast wychwyci mentalność „to nie moja wina, to wina systemu” – a taka postawa bywa kojarzona z osobami o skłonnościach narcystycznych, które nie biorą odpowiedzialności za własne błędy. Lepiej powiedzieć, że „poprzednio chyba nie byłem jeszcze gotowy, ale wyciągnąłem wnioski i teraz jestem lepiej przygotowany”. To świadczy o pokorze i determinacji zarazem.

WESPRZYJ NAS KAWĄ:      

Strony: 1234567891011121314151617181920212223242526272829