Rozmowa z psychologiem na MultiSelect

Co sprawdza psycholog na MultiSelect?

Teraz, gdy omówiliśmy przebieg rozmowy, zastanówmy się jakie cechy i aspekty kandydata ocenia psycholog podczas tego etapu. Innymi słowy, co tak naprawdę psycholog sprawdza i na co zwraca uwagę, wydając potem ocenę pozytywną lub negatywną.

Z oficjalnych informacji wynika, że w trakcie testu psychologicznego do Policji (którego częścią jest rozmowa) oceniane są m.in.: zdolności intelektualne, stabilność emocjonalna, zachowania społeczne, postawa w pracy oraz motywacja do służby. W praktyce podczas rozmowy psycholog policyjny skupia się na następujących obszarach:

• Stabilność emocjonalna i odporność na stres. Psycholog ocenia, czy kandydat potrafi panować nad emocjami, jak reaguje na napięcie, krytykę czy prowokację. Bada, czy masz odporność psychiczną potrzebną w trudnych sytuacjach służbowych. Ważne jest, by kandydat nie był ani zbyt impulsywny i wybuchowy, ani zbyt lękliwy czy skłonny do załamań. Idealnie masz zachować zimną krew w stresie i podejmować rozważne decyzje pod presją. W rozmowie psycholog może to sprawdzać np. poprzez pytania o stresujące sytuacje z Twojego życia i obserwowanie Twojej reakcji na nie. Również Twoje zachowanie w trakcie samej rozmowy jest tutaj testem – jeśli np. bardzo się denerwujesz, jąkasz, pocisz, może paść pytanie wprost: „Widzę, że się Pan denerwuje – często tak Pan reaguje w stresie?”. Nie zdziw się nawet, jeśli padnie dosadne pytanie typu: „Czy jak Panu pocą się ręce, to znaczy że nie nadaje się Pan do Policji?”. Pokaż, że potrafisz opanować stres i nie wyprowadza Cię z równowagi ani trudne pytanie, ani napięta atmosfera. Nie oznacza to, że masz udawać robota bez uczuć – raczej chodzi o opanowanie i konstruktywne radzenie sobie ze zdenerwowaniem (np. przyznasz „tak, stresuję się, bo zależy mi na wyniku, ale staram się trzymać emocje na wodzy i odpowiadać najlepiej jak potrafię”). Psycholog doceni, że mimo zdenerwowania kontynuujesz rozmowę rzeczowo.
  
• Dojrzałość i równowaga emocjonalna. To pojęcie szerokie, obejmujące m.in. samokontrolę, samoświadomość, dojrzałość społeczną. Kandydat do służby powinien być emocjonalnie stabilny – nie reagować histerycznie, nie obrażać się, nie wpadać w skrajne nastroje. Psycholog sprawdza np., jak reagujesz na ewentualną krytykę (czy umiesz przyjąć uwagi spokojnie, czy od razu agresywnie się bronisz). Padnie zapewne pytanie: „Jak reaguje Pan na krytykę?” – tutaj warto powiedzieć, że wyciągasz wnioski z konstruktywnej krytyki i starasz się poprawiać. Jeżeli kandydat deklaruje, że wszelka krytyka go „boleśnie dotyka”, a nic z nią nie robi, to sygnał alarmowy (policjant będzie ciągle oceniany i krytykowany, musi mieć grubszą skórę). Psycholog zwróci też uwagę, czy kandydat nie przejawia tzw. mechanizmów obronnych w niedojrzały sposób – np. czy nie racjonalizuje wszystkich swoich porażek obwiniając otoczenie. Osoba, która zawsze ma wymówkę i „zwala winę na system albo innych” za swoje niepowodzenia, może mieć rys narcystyczny lub brak samokrytycyzmu. To bardzo negatywnie wróży na przyszłość (taki policjant nie przyzna się do błędu, będzie aroganckim przełożonym). Dlatego podczas rozmowy bądź szczery i odpowiedzialny za swoje czyny: przyznaj się do drobnych błędów, pokaż że wyciągasz lekcje – dzięki temu zademonstrujesz dojrzałość.
  
• Motywacja ideowa, a motywacja pozorna. Psycholog stara się zrozumieć co naprawdę Cię ciągnie do Policji. Czy jest to szczera chęć służby i zainteresowanie tą pracą, czy może inne pobudki. W rozmowie będzie analizował Twoje odpowiedzi pod kątem wykrycia tzw. motywacji negatywnej. Na przykład, czy nie jesteś przypadkiem osobą, którą fascynuje władza nad innymi albo przysłowiowa „giwera za pasem”? Jeśli kandydat mówi dużo o adrenalince, strzelaniu, „łapaniu bandytów” i ekscytuje się aspektem siłowym, a mniej wspomina o pomaganiu ludziom – to może sugerować, że pociąga go głównie potęga munduru. Taka osoba może być ryzykowna (w skrajnym przypadku może mieć cechy sadystyczne). Psycholog będzie też chciał odróżnić, czy masz poczucie misji, czy szukasz tylko stabilnej posady. Oczywiście nic złego w tym, że chcesz stabilności życiowej, ale jeśli ktoś sprawia wrażenie, że traktuje Policję jak „bezpieczną państwową posadkę z dodatkami” i nie wykazuje przy tym wartości ideowych, to znak, że może brakować mu zaangażowania. Równie źle widziani są kandydaci, którzy idą do Policji z braku innego pomysłu na siebie – np. bo „nic innego mi nie wyszło, to spróbuję tutaj”. Podczas rozmowy zwróć uwagę, by akcentować pozytywne, prospołeczne motywy (chęć służby, rozwoju, zainteresowania), nawet jeśli przyznajesz, że cenisz też stabilizację. Nie skupiaj się na aspektach finansowych czy ulgach (wcześniejsza emerytura, 100% płatne chorobowe) – to może zostać odebrane bardzo źle, szczególnie przez psychologa „idealistę”. Warto też wspomnieć, że masz realistyczne wyobrażenie służby (jak robiliśmy to wyżej), bo psycholog chce upewnić się, że nie trafi mu się ktoś, kto „naoglądał się filmów i myśli, że będzie filmowym twardzielem”, a potem zderzy się z rzeczywistością i szybko zrezygnuje. Kandydaci o przesadnie romantycznych wyobrażeniach również budzą obawy – np. jeśli ktoś oczekuje ciągłej akcji i strzelanin, to albo się rozczaruje papierkową robotą, albo (co gorsza) będzie sam szukał „wrażeń” nadużywając uprawnień. Podsumowując, psycholog sprawdza Twoją prawdziwą motywację i eliminuje osoby z niewłaściwym nastawieniem (żądza władzy, adrenaliny, tylko korzyści materialne).
  
• Umiejętności interpersonalne i postawa wobec ludzi. Bardzo ważne jest dla służby, czy potrafisz współpracować w zespole, komunikować się i nawiązywać relacje. Policjant działa w grupie – patrole dwuosobowe, ekipa w wydziale, itp. – oraz ma kontakt ze społeczeństwem. Psycholog oceni zatem, czy jesteś typem samotnika czy raczej zespołowym. Pojawi się pytanie o preferencję pracy indywidualnej czy grupowej – najlepiej odpowiedzieć, że umiesz jedno i drugie, ale doceniasz pracę w zespole (gdyż synergia w grupie pozwala lepiej rozwiązywać problemy). Wspomnij o zaletach współpracy: „W grupie można dzielić się zadaniami, wspierać nawzajem i osiągać lepsze wyniki”. Psycholog może też zapytać przekornie, „Jakich ludzi Pan nie lubi lub z kim pracuje się Panu najtrudniej?”. To pytanie sprawdza tolerancję i dojrzałość społeczną. Optymalna odpowiedź pokazuje, że nie żywisz bezpodstawnych uprzedzeń – np. „Najtrudniej pracuje mi się z ludźmi nieodpowiedzialnymi, którzy nie wykonują swojej pracy należycie”. Unikaj deklaracji w stylu: „Nie lubię ludzi innej narodowości” albo „Nie cierpię głupich ludzi” – pierwsze Cię zdyskwalifikuje (brak tolerancji), drugie sugeruje arogancję. Zamiast tego możesz powiedzieć coś uniwersalnego: „Nie lubię, gdy ktoś kłamie lub nie dotrzymuje słowa” – to zrozumiałe i nie kontrowersyjne. Nawet jeśli masz jakieś antypatie, nie wywlekaj ich. Empatia i ogólny stosunek do ludzi również są oceniane. Pytanie „Ludzie są… (proszę dokończyć)” właśnie temu służy – czy odpowiesz np. „Ludzie są z natury dobrzy, tylko czasem popełniają błędy”, czy może „Ludzie są egoistyczni i trzeba na nich uważać”. Ta druga odpowiedź zdradza cynizm lub zgorzknienie, co nie jest pożądaną cechą. Warto wykazać się zrównoważonym, raczej pozytywnym podejściem do innych. Pamiętaj, że Policja szuka osób, które lubią ludzi (przynajmniej w sensie chęci pomagania im) i potrafią pracować w zespole. Wybitni indywidualiści, samotne wilki czy cynicy mogą się zwyczajnie nie nadawać.

WESPRZYJ NAS KAWĄ:      

Strony: 1234567891011121314151617181920212223242526272829